Saturday, July 23, 2005

 
Donderdag, 21 juli 2005

Terugreis naar La Paz. Voor het ontbijt de auto's opgehaald die op een opslagterrein van Colquetours (www.colquetours.com) stonden. De X-Trail stond met een lekke achterband. In de vrieskou het wiel van de wagen afgehaald en op zoek gegaan naar een garage. Deze zijn te herkennen aan een stapel buitenbanden (de bovenste staat rechtop) of aan een buitenband op een paal. De eerste die wij vonden, een humeurig oudje met een kaboutermuts, wilde niet direct aan de slag, niet erg gelukkig gezien de lange dag die nog voor ons lag. Onze verdere zoektocht leverde echter geen andere garages op die ons konden helpen, dus wij terug bij de "grumpy old man" . Na enig aandringen ging hij toch aan de slag, er bleek en spijker in de band te zitten. Met de Rocky en de gerepareerde band weer terug naar de X-trail. Gelukkig was de trein weg die de toegang naar de straat met de X-trail blokkeerde. Gerepareerde band linksachter, de band die gisteren geplakt was linksvoor en de reserveband weer in de achterbak. Half elf, klaar om te vertrekken. Gelukkig was er nog diesel in het tankstation van Uyuni. Zullen we nog een jerrycan met diesel kopen voor onderweg, gezien de ervaringen van de heenweg? Welnee, we nemen het risico...

Het eerste stuk, 231 km. over een onverharde weg, een vijftal rivieren oversteken ging zonder noemenswaardige problemen. Bij de laatse rivier vergaten we ons raampje helemaal dicht te draaien zodat het ijskoude water naar binnen gutste. Op plaatsen waar de weg slecht was waren parallelwegen ontstaan. Soms vlak naast de oorspronkelijke weg, soms ook honderden meters van de weg af. Je moest je steeds afvragen, is dit de parallelweg (of de parallelweg van de parallelweg) of is dit een afslag? De buitenste weg bleek meestal de beste te zijn. Onderweg de laatse vicuna's en flamengo's gezien. Prachtige tocht, daar kan geen Eurodisney tegen op. Bij Challapata begon de verharde weg naar La Paz. Wij vol goede moed naar het benzinestation waar wij op de heenweg diesel hadden kunnen tanken. Helaas geen druppel meer. "Misschien in Oruro". Wij vol goede moed naar Oruro; het tweede benzinestation had diesel, maar er stond een rij van ca. 50 auto's en vrachtwagens te wachten. Niet echt aantrekkelijk, vooral omdat je geen garantie hebt dat ver nog diesel is zodra jij an de beurt bent (was ook zo). Dan maar een bestuurder aangesproken die net de dieselpomp verliet. "Weet u misschien waar je in Oruro aan diesel kunt komen voor iets meer dan de normale prijs?". De bestuurder die net een 20-liter jerrycan had volgepomp met diesel wist wel een oplossing. "Rij maar achter me aan". In een achterafstraatje van Oruro werd de bodem uit een lege colafles gesneden, een prima filter. De 20 liter was binnen no-time overgeheveld. Wij blij, hij blij. Voldoende om naar La Paz te rijden. De laatste 183 km. over de verharde weg was erg vermoeiend. Donker, veel verkeer zonder licht, of met het verkeerde licht (twee witte lampen en een gele schijnwerper als achterlicht), fietsers langs de weg, zwerfhonden, cholita's met enorme zakken, lifters. De Rocky is geen echte inhaalmachine. Met zijn top van 100 km. per uur soms net even iets sneller dan de bussen en vrachtauto's. Toch veilig op El Alto aangekomen. Hans loodste ons door de miljoenenstad naar de rand van de kloof waarin La Paz ligt. Prachtig gezicht over die verlichte bak. Omdat we toch nog redelijk fit waren en de kinderen ook een verzetje hadden verdiend reden we naar Roky. Een Peruaans restaurant waar je heerlijke vleesgerechten kunt eten. Wat mij in ieder geval is bijgebleven zijn de gebakken uier (kauwgom), stukjes gebakken hart op een satestokje en de gebakken niertjes. Heerlijk in "eigen" bed geslapen.
(paul)

Comments: Post a Comment

<< Home

This page is powered by Blogger. Isn't yours?