Saturday, July 23, 2005

 


Maandag, 18 juli 2005

Wakker geworden van de straatgeluiden, aan de overkant van het hotel lag de overdekte markt. Toen Marja uit het raam keek, keek ze midden in een open vrachtauto vol met slapende mensen. Het was al zo koud om je hoofd buiten de dekens te doen, laat staan om daar te slapen.
Na het ontbijt even wat boodschapjes gedaan op de markt voor tijdens de rondreis. Rond half elf waren de twee chauffeurs (Javier en Carmelo) aangekomen met wie we de drie-daagse jeepexcursie zouden gaan maken. De auto' s zagen er prima uit, grote Toyota terreinwagens. Het programma van de eerste dag begon met een bezoekje aan het 'treinenkerkhof' ("Hans, kan je even vertalen wat hij zei, heeft hij het nou over een treinenkerkhof?"). Hier staan allerlei verroeste (stoom)treinen aan de rand van de zoutwoestijn. Een bizar gezicht.
In het dorpje Colchani bezochten we een museumpje met sculpturen uit zoutblokken en zagen we allemaal hopen zout liggen, klaar om te verwerken.
Hierna reden we de zoutwoestijn op. Het leek net een enorme bevroren vlakte met sneeuw erop, maar het was toch echt zout (afmeting:180x80 km.!, hoogte 3660 m., het laagste gedeelte van de Altiplano). Hilde had nog nooit in haar leven zo veel zout bij elkaar gezien, nou wij ook niet! Bij de Ojos del Salar (ogen van de zoutwoestijn) pruttelden plasjes water en modder met zwavel. Na nog een stuk over de eindeloze zoutvlakte naderden we het Isla Pescado (viseiland). Een eiland bestaand uit scherp vulkanisch gesteente, fossiel koraal en honderden enorme cactussen (Cardoncactussen). Vanaf dit eiland heb je een prachtig uitzicht over de zoutvlakte, met aan de horizon toppen van verschillende vulkanen. Op dit eiland werd de lunch geserveerd door de chauffeurs, aan tafeltjes gemaakt van zout. Geen probleem als je wat zout nodig hebt, je schraapt gewoon wat van de onderkant van de tafel af, he Bertha! Na het eten nog een wandeling over het eiland gemaakt, prachtig was 't. Na nog 45 min. over het zout gereden te hebben, bereikten we om ongeveer half 5 het vaste land. In een dorpje aan de rand van het zoutmeer lag het hotel voot die nacht. Nog even rondgewandeld in het dorpje waar Paul al snel een fan had, een nogal hyperactief ventje die niet bij Paul weg te slaan was. Gelukkig was er 's avonds tussen 7 en 10 uur electriciteit zodat we de accu's en batterijen voor de digitale camera's konden opladen. Hans had zijn laptop meegenomen om de camera's te kunnen legen, zo waren we weer voorbereid voor de komende dag.
(Marja)

Comments: Post a Comment

<< Home

This page is powered by Blogger. Isn't yours?