Saturday, July 16, 2005

 


Vrijdag, 15 juli 2005

De volgende dag om half vijf op om de bus naar La Paz te halen. Spectaculaire tocht door de Yungas naar La Cumbre, een pas op 4600 meter. Gelukkig was het eerste deel van reis nog donker. Af en toe zag je pal de lichten van een vrachtwagen die meer dan een kilometer onder je reed. In de reisgids wordt deze weg aangeduid als "de gevaarlijkste van de wereld" ; lichtelijk overdreven, maar ik was blij dat het niet net geregend had. In Miraflores (wijk van La Paz) afscheid genomen van Felix en Joaquin, die hun vrouwen en kroost gingen verwennen met onze propina (fooi). Taxi naar Urbanization San Alberto genomen, waar wij konden aanschuiven bij het ontbijt van Bertha en de kinderen (Hans was al aan het werk). We stapten precies om 9 uur binnen. Bertha, die in de tuin bezig was, schrok enorm toen ze ons ineens zag staan! Zo vroeg had ze ons niet verwacht.

Nog een paar woorden over de gidsen. Je kon merken dat zij gewend waren om wandelaars rond te leiden. Onderwerg was er altijd één die voorop ging, en een die achterop liep. De achterste gids paste zijn tempo aan, aan de langzaamste wandelaar. Tijdens de lunch en het avondeten zorgen zij er voor dat eerst de gasten eten krijgen en gaan pas daarna zelf eten. Toen wij op donderdagavond al op een oor lagen, waren zij nog bezig met de afwas (ondanks ons aanbod om mee te helpen). Meer dan de Europese gidsen, die vaak de leiding overnemen, luisteren zij naar hun klanten. Hier maakt de klant de tocht, de gids adviseert alleen. De gidsen hadden stevig ingekocht voor de tocht. Aardappelen, bananen, een hele ananas (!), 3 soorten thee (waarvan een met 50 zakjes), een pot nescafé, een kilo suiker, poedermelk. Ik schat dat nog niet eenderde van de voorraad is gebruikt. Vermoedelijk zijn dit de secundaire arbeidsvoorwaarden. De restanten gaan naar de familie van de gidsen (Felix heeft 4, Joaquin 2 kinderen) en dat is prima zo.

Comments: Post a Comment

<< Home

This page is powered by Blogger. Isn't yours?