Sunday, July 31, 2005

 


Woensdag, 27 juli 2005

Wij worden gewekt door een ijselijke gil van de kinderen. In de lodge van de meiden is een vogelspin binnengedrongen. Paul klemt het beest tussen twee slippers en brengt hem naar het bos. Voortaan maar een handdoekje voor de deurspleet gelegd. Heerlijk ontbijt met bakbanaan met zout en picante en dan snel naar de boot voor een drie uur durende tocht over de Beni en de Tuichi rivier tot diep in het Madidi nationaal park. De boot bestaat uit een uitgeholde boomstam van mara (mahonie) met een opbouw van cedro (spar?). De rivier is tamelijk wild en op sommige plaatsen liggen boomstammen net onder de waterspiegel. Op de voorplecht zit Juan-Carlos die het water leest en aanwijzingen geeft aan Fernando. De rivier is hier ieder jaar anders zodat het leven van de schipper in ieder geval niet saai is. Soms moet er een keuze gemaakt worden tussen meerdere stromen; de rivier splitst zich dan in twee of meerdere segmenten. Meestal wordt de goede keus gemaakt. Een keer - op de plek waar wij de Tuichi rivier indraaien - moeten wij uit de boot. Het is er te ondiep. De gidsen springen in het water en duwen de boot over deze hindernis. Na verloop van tijd doemt weer een zijrivier op, de ??? Wij varen nog even door en leggen aan bij een zandstrandje. In het zand zien wij sporen van een tapir, een capihuara (het grootse knaagdier van de wereld) en een jaguar. Verderop sporen van een schermutseling tussen de jaguar en de capihuara. Tussen het hoge riet begint een dierenpad dat de gidsen hebben uitgezet op een plek waar veel dieren te zien zijn. Wij vorderen steeds een meter of honderd en gaan dan doodstil staan wachten op dieren. Mooie momenten waarop je de geluiden van het oerwoud goed tot je kan laten doordringen. Helaas geen dieren gezien, ik denk dat wij als groep van 10 personen toch teveel geluid produceerden, wel veel sporen gezien. Fernando had in de tussentijd een grote vis gevangen. Jan-Manuel mocht ook even aan de slag en ving terstond zijn eerste vis; een grote botervis die nog een tijdje op de bodem van de boot tussen onze voeten lag te bewegen. De kinderen wilden zwemmen; acheraf niet zo'n goed idee want ze werden opgevreten door de inseten. Vooral de benen moesten eraan geloven. Wel heerlijk zwemwater. De gidsen hielden angstvallig het wateroppervlak in de gaten. De krokodillen die hier zitten laten zich normaliter alleen 's nachts zien, maar je weet maar nooit. Aan het eind van de middag brachten wij een bezoek aan een rotswand met papegaaiennesten. Vanuit onze schuilplaats in de jungle hadden we een prachtig zicht op de ara-paren die na gedane arbeid huiswaarts keerden. Schitterende kleuren. In het licht van de ondergaande zon weer stroomafwaarts naar San Miguel del Bala. Schitterende tocht. 's Avonds nog even verrast door een veldmuis in het toilet van de lodge. Het beest was in de pot gevallen maar kon er niet meer uit klimmen. Wat te doen? Doortrekken of redden. Het beest liet zich niet oppakken. Dan maar een stok in de pot gezet, waardoor het beest op eigen kracht uit de pot kon klimmen. Hij bleef keurig op de tak zitten terwijl we hem naar buiten brachten.

Comments: Post a Comment

<< Home

This page is powered by Blogger. Isn't yours?