Tuesday, July 05, 2005

 


Woensdag, 6 juli 2005

Vandaag fruitontbijtdag. Papaya, meloen, banaan, indeaanse muesli, heerlijk. Iedereen was fit en uitgerust zodat we al vroeg op pad waren. Bertha bracht ons naar een benzinestation waar we Bolivianos konden tanken. Daarna met de Marja en de vier kinderen met de radiotaxi op weg naar de Plaza Murillo (kathedraal, regeringsgebouwen) in het centrum van de stad. Ongelofelijk dat dit plein drie weken geleden nog volstond met protesterende indianen van El Alto. Bij het uitstappen van de taxi even de cultuurschok van een derdewereldstad. Waarin gaan wij ons begeven? Als wij tien minuten op pad zijn verdwijnt dit gevoel langzaam. Jan-Manuel en Anne-Sara loodsen ons moeiteloos door de stad. Bezoek aan een drietal musea in de Calle Jaen. Vooral de pre-colombiaanse gouden voorwerpen hebben de aandacht van de kinderen. Van het Spaanse deel van de stad steken we over naar het indiaanse deel. De markt in de Calle de las Brujas. Bizarre mengeling van souvenirs (beelden van pacha mama, tihahuanacu) en offergaven (lamafoetussen, katten, kikkers met rode bonen in de ogen). Hilde werd steeds witter. Even afkicken bij de burgerking (de etenswaren in de standjes langs de weg ruiken heerlijk, maar we durven het nog niet aan). Radiotaxi naar huis. Heerlijk relaxed koffie gedronken in de tuin van Hans en Bertha (paul).

Dinsdag, 5 juli 2005

Heerlijk geslapen, althans Lotte, Hilde en Marja. Paul had weer last van de ¨begin van de vakantie migraine¨ en voelde zich erg beroerd. Helena, de empleada (hulp), maakte voor hem een kruidenthee met cocabladeren die ze speciaal ging kopen. Dat werkte perfect, Paul is nog nooit zo snel opgeknapt! Om 12.00 uur was Paul weer op de been. Inmiddels waren Bertha, de kinderen en Marja al op weg naar de school van Anne en Jan. Een echte Amerikaanse campus, compleet met sportvelden, een sporthal (met klimmuur) en een zwembad.Leuk om te zien waar zij naar school gaan. Lotte en Hilde vonden het daar ook wel wat. Na de school bezochten we de Valle de la Luna (vallei van de maan), net buiten La Paz. De naam doet de plek eer aan, wat een landschap! Via smalle paadjes liepen we dwars door sterk geërodeerde kleizuilen, na iedere bocht weer een ander uitzicht. Aan het eind van de wandeling stond een muzikant te spelen op een panfluit. Jan vroeg of het echt waar was dat hij wel eens boven op een zuil stond te spelen, waarop hij meteen een demonstratie gaf. Nadat de kinderen hem geld hadden gegeven, mochten ze nog met hem meespelen. Een mooi gezicht, zo met de maanvallei als decor. Bij thuiskomst werd ons meteen gezegd door Helena, dat de caballero (Paul dus) in de tuin zat. Gelukkig, nu kon voor hem de vakantie ook beginnen. Aan het eind van de middag nog een architectuurwandeling gemaakt door de wijk . Er staan hier de meest uiteenlopende bouwwerken: Amerikaanse super-kitsch, Mexicaanse adobe haciënda´s, Oostenrijkse gemütlichkeit en minimalistische blokkendozen. In schril contrast met de baksten en golfplaten huisjes die buiten de compound staan. ´s Avonds bij de open haard spekkies gebakken (marja).

Maandag, 4 juli 2005

Landing op Charles de Gaulle; Japanners eruit, Bolivianen erin. Om half vier ´s nachts werd eindelijk het avondeten geserveerd. Kip of vlees? Hilde was inmiddels onder zeil, maar kreeg later toch een portie dank zij een attente steward. Iedereen heeft slecht geslapen vanwege een huilende baby vlak naast ons. De wc begon na verloop van tijd toch wel erg te stinken. We kregen de neiging om een bordje op te hangen met: "Nao usar". Even voor achten plaatselijke tijd kwamen we aan in Sao Paulo. Een gigantische stad die er vanuit de lucht niet echt aantrekkelijk uitzag. Overstappen op een verrasend klein vliegveld (in vergelijking met de stad). In de hal werd driftig gemasseerd. Anderhalf uur later vertrok het vliegtuig naar Bolivia. Tussenlanding in Santa Cruz de la Sierra, de woonplaats van Hans en Bertha. Mooie weidse vlaktes met hier en daar een palmboom gebukt onder de wind. Niets gezien van de stad. De aankomst in La Paz was spectaculair; eerst over de bergen tussen de zesduizenders door, dan de stad La Paz gelegen in een enorme kuil en dan over een gortdroge hoogvlakte (Altiplano) met alle kleurschakering tussen beige en bruin maar dan flets. In de rij voor de douana waren Lotte en Hilde al duizelig door het gebrek aan zuurstof op 4000 meter. Gelukkig waren er behulpzame kruiers die ons assiteerden met de koffers. Wonder boven wonder waren alle 7 koffers aangekomen (10 Bs = 0,10 eurocent). Hans stond inmiddels al te wachten met zijn glimmende Nissan Xtrail. Tijdens de spectaculaire rit van de Altiplano naar de stad begon de vermoeidheid zijn tol te eisen. Bij iedere bocht werd met een schuin oog naar de kotszakken gezocht. Overweldigende indruk van de stad maar de schoonheid ging voor een groot deel langs ons heen. Vanaf de achterbank klonken veel ohs en ahs. Enthousiast onthaal door Berta en de kinderen in het prachtige huis in de Urbanzation San Alberto. Een van de weinige plekken in de stad met begroeiing. Heerlijke soep en daarna naar bed! Wij een eigen slaapkamer met douche en toilet, Lotte en Hilde idem (Paul).

Zondag, 3 juli 2005

Uitgezwaaid door de halve straat vertrokken we ruim op tijd naar Amsterdam. Jan bracht ons vlotjes naar Schiphol. De incheckbalie van Varig was al open dus we konden gelijk onze koffers dumpen. De riemen moesten uit bij de controlepoorten van de douane. Marja zei: "Ik hoop wel dat mijn broek blijft zitten", maar de man van de douane had daar geen problemen mee. Tussen de taxfree winkels ontmoetten we een Marlies en Patrick. Pas getrouwd, op weg naar Bali. Met zijn allen nog even wat gedronken. Gezellig! Bij de gate van de varig zat het hele Braziliaanse jeugdelftal te wachten op vertrek. Zij waren net derde geworden bij de werelekampioenschappen voor teams onder de twintig jaar. Wij waren al bang voor een feestende massa aan boord maar de jongens hebben zich heel netjes gedragen. Ze gingen leuk met elkaar om en hadden ook respect voor de medepassagiers. Hilde heeft van alle spelers een handtekening weten te scoren. Helaas vertrok het vliegtuig met drieeneenhalf uur vertraging wegens technische problemen maar dat mocht de pret niet drukken. Om halftwaalf zaten we in de lucht, met een scheef oor luisterend naar de geluiden van de motor. Die bleef het verdere uitstekend doen.

Comments: Post a Comment

<< Home

This page is powered by Blogger. Isn't yours?