Sunday, July 31, 2005

 


Zondag 24 juli 2005

Rurrenabaque

Zondagmiddag met twee taxi's naar het vliegveld van La Paz. De oude taxi's waren niet in staat om de klim naar de altiplano op de "normale" manier te nemen; deze routes zijn te steil. Daarbij kwam dat het centrum van La Paz was afgezet door festiviteiten i.v.m. de start van het nieuwe academische jaar. Via een creatieve omweg en uiteindelijk de (tol)snelweg naar boven kwamen we toch nog op tijd aan op het vliegveld. Het vliegtuig was een Fairchild propellorvliegtuig met twee motoren. In de smalle sigaar was ruimte voor 19 passagiers. Je kon er niet rechtop staan. Mooi uitzicht op de Cordillera Real (Illimani). Wel erg veel turbulentie boven het gebergte (kinderen gillen als in een achtbaan). Na een klein uurtje landde het vliegtuig op het vliegveld van Rurrenabaque. Niet de tropische warmte die we verwacht hadden, maar een bewolkte hemel en fris temperatuurtje. Het vliegveld was een soort voetbalkantine aan de rand van de grasvlakte. Hier werden we opgewacht door Juan-Carlos van San Miguel del Bala. Een busje bracht ons naar de Beni rivier waar een boot voor ons klaar lag. In een rap tempo (40 pk buitenboordmotor) bracht het ons naar de lodges (vakantiehuisjes) in het oerwoud. Naast ons vlogen de vogels die op weg waren naar hun slaapplaatsen bij de lagune. In het halfdonker kwamen we aan in het dorpje San Miguel del Bala waar net een half jaar daarvoor een complex was ingericht voor ecotoerisme. Wij waren de 80ste bezoeker. Het complex bestond uit een ontvangstruimte en een keuken/restaurant (beneden aan de rivier) en een zevental 3-persoonshuisjes op de top van een heuvel ca. 100 meter boven de rivier. Iedere keer weer een flinke klim. Ieder huisje staat midden in het oerwoud. Je kunt vanaf het huisje de andere huizen niet zien. Lotte, Hilde en Anne-Sara namen het eerste huisje, Paul en Marja het tweede, Bertha, Hans en Jan-Manuel het derde. Ieder huisje was opgebouwd met materialen die in de directe omgeving van het huisje waren te vinden. Tropisch hardhout voor de palen, gevlochten riet voor de wanden en palmbladeren voor het dak. Alleen het muskietengaas van de ramen was geimporteerd. Nadat we onze bagage gedumpd hadden konden we gelijk aanschuiven voor het avondeten. Prima driegangenmenu met gerechten uit de streek, spaarzaam verlicht door een peertje dat werd aangedreven door een generator. Kennismaking met onze gastheren en gidsen Juan-Carlos en Felsie. Na het eten met zaklampen de weg naar boven gezocht. Het looppad naar de huizen is afgezet met touwen, nadat een een paar weken daarvoor een Franse toeriste op weg van beneden naar boven is verdwaald (in het donker zeker niet ondenkbaar!).

Comments: Post a Comment

<< Home

This page is powered by Blogger. Isn't yours?